Tuesday, June 12, 2018

INTRIGEREND

Intrigerend


Die veranderlijke constante. Ik zie het weer
aan de grassen, hun onstuimige bloeien, een
hevige vraag op een onbedoeld antwoord,
zoveel heimwee naar nu, naar hier.

Dood is in alles wat ik zie een open einde,
een sussende zomer, een wiegend wuiven. Alles
wat bestaat kan nog, ook al houdt het eens
op, vooral nu ik het weet, vooral hier.

Ik kan het voor je opschrijven, maar het blijft
een vraag, een misschien, een gedachte, ik tracht
het te zeggen, misschen is dit het, de nevelige
verte, aanwezige regen, een stille rivier.

De dood een geruststellend verdwijnen. Ik kan
niet zeggen dat wat er is mij is, ik probeer enkel
te zeggen wat ook jij moet hebben bedoeld. Het
bewoog en hield zich stil zolang het er was –



Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
dinsdag 12 juni 2018

4 comments:

Joyce Schipper said...

Ze raken je gedichten. Alsof alles hier nu en toen wat was maar niet vergeten kan... Een open einde dan... Toch stemt het droef...

Hilly Nicolay said...

een nevelige verte
de melancholie
de dood soms zo nabij

het zonlicht
warm leven nog
toch aan mijn zij







Elbert Gonggrijp - dichter (1965) said...

Ja, wat wilde ik hier zeggen? Dat de zomer niet alleen een bron van vreugde is, maar ook een soort aankondiging van de naderende dood. Alles is bezig naar zijn voleinding te gaan. De lente is jeugd, is groei, is spontaan. De zomer bedaard. Dat het woord " doods " pijnlijk kan overkomen is maar een gegeven. In mijn ogen is zelfs de dood een betrekkelijk gegeven. Je hebt het niet in de hand en kan hem dus het beste onder ogen zien....

Groetjes aan beiden,

Elbert

ConnyP Lahnstein said...

‘Een veranderlijke constante’, mooie zin. Het geeft een soort van vertrouwen in de seizoenen. Je weet dat na het verdwijnen alles weer zal verschijnen en verdwijnen enz. Het leven en de dood in balans, niet ondergeschikt aan elkaar, maar als een beweging. Mooi.